تولدت را با کاغذ رنگی ها جشن می گیرم فکر می کنم شمار کادوهای تولدت توی کمدبه سیزده رسیده باشه.امسال هم مثل همیشه در خانه را باز گذاشتم تا شاید قاصدکهای نقاشی های کودکانه ام بیایند و برایت لالایی انتظار را زمزمه کنند. من که دیگر حنام پیش چشمانت بیرنگ شده.
امروز صبح هم مثل هر سال بهار خودش رابه پشت پنجره اتاق کوچیک تنهایی هام چسباند و آمدنش را با صدای اهورایی اش اعلام می کرد راستش را بخواهی دیگر نگذاشت بخوابم و لذت خواب صبحگاهی را که هر صبح با خاطرات شیرین تو تکرار می شد ببرم...
بهار با رنگ آسمانی اش خانه ام را نقاشی کرده انگار او هم می داند که روز تولدش با روز تولد تو در قلب من یکی ست...  جشن می گیرد و در حیاط خانه می چرخد و می رقصد
راستی امروز او گلدان های توی حیاط را آب داد ...
باران صبح اول بهار...
 دلم نمی خواد که امروز را برات با گفتن اینکه چقدر دیوارهای خانه برایم بوی قفس می دهند خراب کنم
اما چه کنم که لبخندم فقط برای سرخ نگاه داشتن صورتم با سیلی جلوی بهار و اهالی محله آفتاب است ولی کسی از دلم خبر ندارد البته دیروز یواشکی از پشت دیوار کوچه ابریشم شنیدم که یکی از همسایه ها می گفت دلم برایش می سوزد که هنوز فکر می کند یک روز بر خواهد گشت..
از تو چه پنهان نازنینم دلم شکست برای خودم ...
هنوز هم عاشقم هستی مگه نه؟خودت به آسمون به دریا به عشق پاک چشمام قسم خوردی که یه روز بر می گردی...
اگه منتظر نباشم اگه هر روز به عشق قدمهای آرومت که خونه دلم را روشن کنه همه کوچه را آب و جارو نکنم نمی گی که بی معرفتم؟؟؟
راستش دیگه شمار نامه هام از دستم در رفته این یکی هم نمی دونم چندمین نامست که به امید اینکه یه روزی بخونیش میذارم زیر فرش قرمز اتاق پشتی ...می دونم اگه یه روزی اومدی و صدای نفسهای من توی این خونه نبود می تونی جاشون را پیدا کنی همون جای همیشگی کنار قاب عکس تو که سال هاست خالیه ...
اون روز یادت باش توی ایوون کنار قفس خالی مرغ عشقمون جای منو هم خالی کنی...

مرا به اوج خنده هایت ببر آنحا که شکوه عشق در حسرت چشمان افتابیت بی قرار مانده بود
آنجا که اسمان به کاغذ دیواری ابی اتاق لالایی هایت لبخند می زد
عاشقانه ترین ترانه عشق در قفس خالی قناری رویاهایت روحم را به رقص وامی داشت 
چه التهاب غریبی است در شب روزنه های سکوتت وقتی که تمام پنجره های اتاق تاریکت به روی عاشقانه های پشت باغچه ی ارزوها بسته است
و باز هم گم کرده ای بستنی های چوبی بچگی هایت را 
ببین میان تو و بوی عطر عشق چقدر فاصله افتاده است 
خورشید چشمانت هنوز هم طبع اصیل عشق را در کندوی خانه ی تاریکت می تاباند و تو غریبه ای هستی آشنا "در میان این همه خوشبختی
گم کرده ای ارزوهایت را و در طغیان تاریکی غرق در غروب افتاب بارانیت می خوانی تا سحر ترانه ی پوچ اندیشه هایت را
بیدار شو  و در خواب عروسک ها با قاصدک های احساس برقص
تو از جنس بارانی
خودت را بشناس

                                                                                     مریم

درد من از حصار برکه نیست

                  زیستن با ماهیانی است که فکر دریا حتی 
                    به ذهنشان هم خطور نمی کند.

                                                                 ( دکتر علی شریعتی)

                   هر بار

                                از سوزش انگشتانم

                                   در می یابم که باز

                                                     نام تو را می نوشته ام ...

                                                                    *استاد زنده یاد حسین منزوی

 صدای قلب نیست

   ابهت ، غیرت و مردانگی رستم پهلوان ،
   ایثار و شجاعت آرش کمانگیر
   عشق اهورایی فرهاد پاکدامن
   در قلب ایرانی تان پایدار... 

                  یلدا مبارک

                                            مریم

سکوت          ثانیه ها را به گریه وا می دارد
اشک            موجی از احساس را ،در قلب پاک عشق،عاشقانه می کارد
خون             سجده گاه مهر چشمانت را، صادقانه می پرستد
و
رباب             کنار لالایی های آب،سرود کودکی احساس را،
                                 مادرانه می خواند...                                                   
                                                                                   مریم ۱۳/۱۲/۸۳

   

             تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد
  
                                      حیف باشد که تو باشی ومراغم ببرد

خدایا
من اینجا از غربت نگاه های خسته ی شاپرکها دم می زنم  و تو آنجا، آن بالا، بر سکوت بی کران آب های دریایی، لبخندی از جنس محبت می باری.
                                
من در هراس انگیز ترین شبهای رویایی ،جامه ای از گناه، بر تن بی قرار امیدم می پوشانم و تو،  در اوج سپیدی آرزوهای روشن برای قاصدک های دل مهتاب لالایی می خوانی 

                              

خدایا
من ساده ترین احساس ها را، وحشتی از بودن ،در کنار مترسک های بی احساس سرزمین تاریک خیال می ببینم و تو ، در قنوت آفتابی ترین ترانه ها،  از پرواز می گویی.

خدایا
دستان عطشم در کویر زندگی برای در آغوش گرفتن لحظه ای بهار، پوسیده اند و چشمان منتظرم، در حسرت گام های آفتاب،  بر کلون در خشک شده اند.

                    

من اینجا در تاریکی باران غوطه ورم و از هیاهوی شبهای بارانی می ترسم و برای گریه های دلتنگ اقاقیا می بارم و تو برایم دوباره از عشق و روشنای زیر باران می خوانی.

خدایا
می خواهم شبی بارانی، به ایوان آرام کلبه روشن تو، کوچ کنم و به دور از نیاز های خسته و ناتوان مبهم احساس های پوچ ، در آغوش تو غرق شوم .

مرا  بخوان،
 تا دوباره در زیر آسمان عشق تو بارانی شوم

اینجا عجب بوی تو را گرفته است...

گویی تو نیز به خانه ی کوچک قلب من پا گذاشتی
آمدنت  
سکوت سنگین چشمانم را، از یاد  قاب خالی دلم  برده است...
دوستت دارم 
             تنها همدم شبهای سرد سکوتم

                                                                مریم ۲۱/۹/۸۹

گفتی: به نظر تو دوست داشتن بهتره یا عاشق شدن؟
گفتم: دوست داشتن…
گفتی: مگه میشه همه ادما دلشون می خواد عاشق بشند.
گفتم: اون کس که عاشقه مثل کسی میمونه که داره تو دریا غرق میشه ولی اونی که دوست داره مثل این می مونه که داره تو همون دریا شنا میکنه و از شنا کردنشم لذت می بره. تو چشمام نگاه کردی و
گفت: تو چی تو عاشقه منی یا منو دوست داری؟
خیلی اروم گفتم: من خیلی وقته غرق شدم

امروز اولین روز از(( بقیه ی عمر)) توست.

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""



همیشه
وقتی فرصتی پیش می آید آماده باش

بخت و اقبال حاصل زمانی است که فرصت و آمادگی به هم برخورد می کند

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

نشنو از نی ، نی حصیری بینواست
بشنو از دل، دل حریم کبریاست
نی بسوزد، دود و خاکستر شود
دل بسوزد ، خانه ی دلبر شود

ای تجلی آسمان مهربانیها
ای مادر

                                           (مریم)

پیشاپیش روز مادر ، روز بهترین موجود دنیا، روزی که عشق به آسمان پا می نهد، مبارک باد

مرا عهدیست با جانان،که تا جان در بدن دارم
   هواداران کویش را، چو جان خویشتن دانم

                                          حافظ
.
.
.

به کدام مذهب است این ، به کدام ملت است این

   که کشند عاشقی را ، که تو عاشقم چرایی
                         
                                         عراقی

.
.
.

عشق آن شعلست کو چون برفروخت

   هر چه جز معشوقه،باقی جمله سوخت

                                     مولانا

.
.
.

بیستون کندن فرهاد نه کاریست شگفت

    شور شیرین به سر هر که فتد کوهکن است
.
.
.
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

    شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
.
.
.
دیشب صدای تیشه ،از بیستون نیامد

   شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد
.
.
.
تو که شیرین زمانی نظری نیز به ما کن

    که به دیوانگی از عشق تو ، فرهاد زمانم

دوست دارم باران ببارد باز

تا دوباره در هوای بودنت وباخیال چشمان آفتابیت
در کوچه پس کوچه های خانه عشق ساز کنم   
سرود انتظار را 
                  
                         برای قاصدک های منتظر
                                                                               (مریم)

شاید از رفتن تو دیرزمانی گذشته باشد ، اما دلم هنوز در هوای آسمان چشمانت پر می زند. در بازی بی رحم زندگی نگاه دزدانه تو تمام هستی ام را ربوده است و شاید در فراسوی اندیشه های آبیت هنوز جای پای خاطرات سبز من باقی است...
اما در همین کوچه پس کوچه های نزدیک دل شب کسی بی بهانه درب کلبه کوچک دلم را می کوبد غافل از حضور مهتابی نگاهت در سرای این خانه امید
من از تو گله دارم ...
  از آرزوهای بی قرارت ، از لحظه های بهاریت،
 از تو و از تمام هستی بارانیت گله دارم ...
   بگو...
بگو با این دل تکه پاره چه کنم ؟؟؟
  با دلی که تار و پودش با لبخند های امید بخش تو گره خورده ، با چشمانی که هر کجا فقط به شوق دیدار تو سو سو زده،  من با خاطرات سبزت که تمام روزنه های قلب کوچکم را پر کرده،
با تو
و با پروانه هایی که تنها به امید دوباره دیدنت هنوز سرتاسر آسمان دل مرا ستاره باران کرده اند،
من با این همه  ویرانی  چه کنم؟؟؟
من بی تو می سوزم... بی تو می میرم...
هنوز کسی در انتهایی باورم فریاد میزند
دوستت دارم
و من در بیکرانه ی صدای ضعیفش تو را می جویم...
این تو هستی که مرا می خوانی  ....
اما هنوز باران با لطافت بی رحم قانون زندگی صدایت را می شکند ...
و من هنوز منتظرم....................................................
                                                                    (مریم ) آبان ۸۷